| تبليغات | X |
 |
 |
|
| داستان وشعر |
|
سکوتم از رضايت نيست................دلم اهل شکايت نيست
هزار شاکي خودش داره ................خودش گير گرفتاره
همون بهتر که ساکت باشه اين دل........جدا از اين ضوابت باشه اين دل
از اين بد تر نشه رسوايي ما ............که تنها تر نشه تنهايي ما
که کار ما گذشته از شکايت............. هنوزم پايبنديم در رفاقت
ميريزه تو خودش دل غصه هاشو .....آخه هيچ کس نمي خواد قصه هاشو
کسي جرمي نکرده.................... گر به ما اين روزها عشقي نمي ورزه
بهايي داشت اين دل پيشترها............ که در اين روزا نمي ارزه
از طرف :Rama Rad |
|
+ نوشته شده در
جمعه هفدهم شهریور 1385ساعت 11:11 توسط غر یبه |
|
|
رز قرمز نشانه عشقی آشکار
رز صورتی نشانه عشقی پنهان
رز سفید نشانه عشقی پاک و آسمانی
رز زرد نشانه دوستی عمیق و پایدار است
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و پنجم خرداد 1385ساعت 18:55 توسط غر یبه |
|
|
از طرف : Rama Rad
تقدیم به : آشناترین غریبه دنیا |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و پنجم خرداد 1385ساعت 18:12 توسط غر یبه |
|
|
يكي بود يكي نبود، يك بچه كوچيك بداخلاقي بود. پدرش به او يك كيسه پر
از ميخ و يك چكش داد و گفت هر وقت عصباني شدي، يك ميخ به ديوار روبرو بكوب! روز اول پسرك مجبور شد 37 ميخ به ديوار روبرو بكوبد. در روزها و هفته ها ي بعد كه پسرك توانست خلق و خوي خود را كنترل كند و كمتر عصباني شود، تعداد ميخهايي كه به ديوار كوفته بود رفته رفته كمتر شد. پسرك متوجه شد كه آسانتر آنست كه عصباني شدن خودش را كنترل كند تا آنكه ميخها را در ديوار سخت بكوبد... بالأخره به اين ترتيب روزي رسيد كه پسرك ديگر عادت عصباني شدن را ترك كرده بود و موضوع را به پدرش يادآوري كرد. پدر به او پيشنهاد كرد كه حالا به ازاء هر روزي كه عصباني نشود، يكي از ميخهايي را كه در طول مدت گذشته به ديوار كوبيده بوده است را از ديوار بيرون بكشد! روزها گذشت تا بالأخره يك روز پسر جوان به پدرش روكرد و گفت همه ميخها را از ديوار درآورده است. پدر، دست پسرش را گرفت و به آن طرف ديواري كه ميخها بر روي آن كوبيده شده و سپس درآورده بود، برد. پدر رو به پسر كرد و گفت: « دستت درد نكند، كار خوبي انجام دادي ولي به سوراخهايي كه در ديوار به وجود آورده اي نگاه كن اين ديوار ديگر هيچوقت ديوار قبلي نخواهد بود. پسرم وقتي تو در حال عصبانيت چيزي را مي گوئي مانند ميخي است كه بر ديوار دل طرف مقابل مي كوبي تو مي تواني چاقوئي را به شخصي بزني و آن را درآوري، مهم نيست تو چند مرتبه به شخص روبرو خواهي گفت معذرت مي خواهم كه آن كار را كرده ام زخم چاقو كماكان بر بدن شخص روبرو خواهد ماند... |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه شانزدهم خرداد 1385ساعت 22:20 توسط غر یبه |
|
تقدیم به : راما راد مونس روزهای تنهائیم امیدوارم همیشه در زندگی شاد و پیروز باشد و این احتمالا اخرین نوشته باش از شما دوست گرامی خدا حافظی کرد در پناه حق خدا نگهدار |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1385ساعت 21:56 توسط غر یبه |
|
|
قدرت انديشه
پيرمردي تنها در مينه سوتا زندگي مي کرد . او مي خواست مزرعه سيب زميني اش راشخم بزند اما اين کار خيلي سختي بود . تنها پسرش که مي توانست به او کمک کند در زندان بود . پيرمرد نامه اي براي پسرش نوشت و وضعيت را براي او توضيح داد : پسرعزيزم من حال خوشي ندارم چون امسال نخواهم توانست سيب زميني بکارم . من نمي خواهم اين مزرعه را از دست بدهم، چون مادرت هميشه زمان کاشت محصول را دوست داشت. من براي کار مزرعه خيلي پير شده ام. اگر تو اينجا بودي تمام مشکلات من حل مي شد. من مي دانم که اگر تو اينجا بودي مزرعه را براي من شخم مي زدي . دوستدار تو پدر پيرمرد اين تلگراف را دريافت کرد : پدر, به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن , من آنجا اسلحه پنهان کرده ام . 4 صبح فردا 12 نفر از مأموران FBI و افسران پليس محلي ديده شدند , و تمام مزرعه را شخم زدند بدون اينکه اسلحه اي پيدا کنند . پيرمرد بهت زده نامه ديگري به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقي افتاده و مي خواهد چه کند ؟ پسرش پاسخ داد : پدر برو و سيب زميني هايت را بکار، اين بهترين کاري بود که از اينجا مي توانستم برايت انجام بدهم . نتيجه اخلاقي : هيچ مانعي در دنيا وجود ندارد . اگر شما از اعماق قلبتان تصميم به انجام کاري بگيريد مي توانيد آن را انجام بدهيد . مانع ذهن است . نه اينکه شما يا يک فرد، کجا هستيد . |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه دهم اردیبهشت 1385ساعت 23:0 توسط غر یبه |
|
|
یورولدوم /خسته شدم
خسته شدم خسته شدم سختی های زندگی را با ناخن هایم کندم سالها یی که گذراندم منو خسته کرد حتی برنگشتم که نگاهشون کنم دوستانم و کسی رو که دوست داشتم تو عمرم هرگز نفروختم خسته شدم خسته شدم دیگه خسته شدم..... برای ادامه اینجا را http://204.15.8.180/flashf/mahson.html کیلک کنید تقدیم به : |
|
+ نوشته شده در
جمعه هشتم اردیبهشت 1385ساعت 4:19 توسط غر یبه |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
جمعه یکم اردیبهشت 1385ساعت 12:56 توسط غر یبه |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
جمعه یکم اردیبهشت 1385ساعت 12:54 توسط غر یبه |
|
|
تقدیم به :
 RamaRad
شاد باشید |
|
+ نوشته شده در
جمعه یکم اردیبهشت 1385ساعت 4:54 توسط غر یبه |
|
|
بر صليبم ، ميخکوب ! خون چکد از پيکرم ، محکوم ِ باورهای خويش . بوده ام ديروز هم آگاه ، از فردای خويش . مهرورزی کم گناهی نيست ! می دانم . سزاوارم ، رواست . آنچه بر من می رسد ، زين ناسزاتر هم سزاست در گذرگاهی که زور و دشمنی فرمانرواست . * مهرورزی کم گناهی نيست ! کم گناهی نيست عمری ، عشق را ، چون برترين اعجاز ، باور داشتن . پرچم اين آرمان پاک را در جهان افراشتن . پاسخ آن ، اين زمان : تن فرو آويخته ! با نای ِ بی آوای خويش ! * ساقه ی نيلوفری روييد در مرداب ِ زهر ! ای همه گل های عطر آگين ِ رنگين ! اين جسارت را ببخشاييد بر او ، اين جسارت را ببخشاييد ! جرم نا بخشودنی اين است : « ننشستی چرا بر جای خويش ؟ » * جای من بالای اين دار است با اين تاج ِ خار ! در گذرگاه ِ شما ، اين تاج ، تاج ِ افتخار . جای من، تا ساعتی ديگر ، ازين دنيا جداست ، جای من دور از تباهی های دنيای شماست ؛ ای همه رقصان ! درون قصر ِ باورهای خويش !
فريدون مشيری |
|
+ نوشته شده در
جمعه یکم اردیبهشت 1385ساعت 4:6 توسط غر یبه |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
جمعه یکم اردیبهشت 1385ساعت 2:32 توسط غر یبه |
|
|
پسرک با لباسهای کهنه ش اومد تو کافه آخه لباس دیگه ای نداشت که بپوشه از همون موقع که وارد کافه شد همه یه جوری نگاش میکردن می دونست چرا اینجوری نگاش می کنن و میدونست که همه میدونن اون و پدرش کجا و چطور زندگی می کنن . پیش خدمت اومد و با عصبانیت به پسرک گفت : چی میخوای ؟ پسرک گفت : اون بستنی های شکلاتی تون چنده ؟ گارسون جواب داد : 75 سنت . پسرک یه نگاهی به پول های تو جیبش کرد ... و گفت : اون بستنی ها که روش توت فرنگیه چنده ؟ جواب شنید : 50 سنت (البته با عصبانیت بیشتر گارسون) گفت : اون بستنی اا چنده ؟ جواب شنید: 35 سنت . یه نگاه دیگه به پول هاش کرد و گفت: یه دونه از اینا برای من میارین !! گارسون گفت : باشه ولی هر وقت تموم شد زود از اینجا برو . پسرک یه کم ناراحت شد ولی اون دیگه عادت کرده بود . گارسون بستنی رو آورد ... پسرک بستنی ش رو خورد ... پیش خدمت اومد که میز رو تمیز کنه پسرک 50 سنت به اون داد و گفت : 15 سنت هم انعام برای شما پسرک نمی دونست چرا پیش خدمت دستاش لرزید و اشک از چشماش جاری شد ولی پیشخدمت میدونست که پسرک میتونست با پولش بستنی رو که بیشتر دوست داره بخره .
|
|
+ نوشته شده در
جمعه یکم اردیبهشت 1385ساعت 2:25 توسط غر یبه |
|
|
الهي! به حرمت آن نام که تو خواني و به حرمت آن صفت که تو چناني درياب که مي تواني.
الهي! اگر کوشم که خويش را بپوشم، برهنه مانم و اگر جهد کنم که به سعي خويش از تو چيزي يابم، بي بهره مانم، تا کدام داغ کردي من آنچنانم، تا به کدام نام خواندي من آنم.
الهي! نه در بندم و نه آزادم، از خود بخود رنجور و از تو دلشادم، از زندگاني خود در عذابم گويي که بر آتش کبابم، نه خورد پيدا و نه خوابم، در ميان دريا تشنه ي آبم، از آنکه از خود در حجابم، منتظرم تا کي رسد جوابم.
الهي! ضعيفم خواندي و چنين است، هرچه از من آيد در خورد اين است.
الهي! ضعيفم خواندي و چنانم، مگذار که در پيش خود بمانم.
الهي! عاجز و سرگردانم، نه آنچه دانم دارم و نه آنچه دارم دانم.
الهي! چون توانستم ندانستم و چون دانستم نتوانستم، آه ازين علم نا آموخته، گاه در غرقم ازو، گاه سوخته.
الهي! نه از کشته ي تو خون آيد و نه از سوخته ي تو دود، زيرا که کشته ي تو به کشتن شاد است و سوخته ي تو به سوختن خشنود.
الهي! من ترا چون جويم؟ که در ملکوت تو کمتر از تار مويم.
الهي! چون در تو نگريم شاهيم تاج بر سر، و چون به خود نگريم، خاکيم و خاک بر سر.
الهي! عاجز و سرگردانم نه آنچه دارم دانم و نه آنچه دانم دارم.
الهي! اگر بردار کني، رواست، مهجور مکن، و اگر به دوزخ فرستي رضاست ، از خود دور مکن.
از " مناجات نامه " خواجه عبدالله انصاری |
|
+ نوشته شده در
جمعه یکم اردیبهشت 1385ساعت 2:16 توسط غر یبه |
|
|
اي ستاره ها اي ستاره ها كه بر فراز آسمان با نگاه خود اشاره گر نشسته ايد اي ستاره ها كه از وراي ابرها بر جهان نظاره گر نشسته ايد آري اين منم كه در دل سكوت شب نامه هاي عاشقانه پاره ميكنم اي ستاره ها اگر بمن مدد كنيد دامن از غمش پر از ستاره ميكنم با دلي كه بويي از وفا نبرده است جور بيكرانه و بهانه خوشتر است در كنار اين مصاحبان خودپسند ناز و عشوه هاي زيركانه خوشتر است اي ستاره ها چه شد كه در نگاه من ديگر آن نشاط ونغمه و ترانه مرد ؟ اي ستاره ها چه شد كه بر لبان او آخر آن نواي گرم عاشقانه مرد ؟ جام باده سر نگون و بسترم تهي سر نهاده ام به روي نامه هاي او سر نهاده ام كه در ميان اين سطور جستجو كنم نشاني از وفاي او اي ستاره ها مگر شما هم آگهيد از دو رويي و جفاي ساكنان خاك كاينچنين به قلب آسمان نهان شديد اي ستاره ها ستاره هاي خوب و پاك من كه پشت پا زدم به هر چه كه هست و نيست تا كه كام او ز عشق خود روا كنم لعنت خدا بمن اگر بجز جفا زين سپس به عاشقان با وفا كنم اي ستاره ها كه همچو قطره هاي اشك سربدار سر بدامن سياه شب نهاده ايد اي ستاره ها كز آن جهان جاودان روزني بسوي اين جهان گشاده ايد رفته است و مهرش از دلم نميرود اي ستاره ها چه شد كه او مرا نخواست ؟ اي ستاره ها ستاره ها ستاره ها پس ديار عاشقان جاودان كجاست ؟ تقدیم به :  |
|
+ نوشته شده در
جمعه یکم اردیبهشت 1385ساعت 2:7 توسط غر یبه |
|
|
ساده بگويم
نگاه زاده علاقه است،اگر دو چشم روشن عشق به تو نگاه کند تو از آن خود نيستي؛زمان مي گذرد و زمانه نيز هم،کودک ميشوي جوان هستي و جواني نمي کني،پير مي شوي،مي ماني باز هم در پي گم شده اي هستي که با تو هست و نيست.باز در پي آن علاقه پنهان آن نگاه هميشه تازه هستي باز آن دو چشم روشن عشق را در غبار بي امان زمان جستجو مي کني قافل از آنکه او ديگر تکه اي از تو شده سايه اي خوش بر دل تو. گوشه گوشه اين دل خراب سرشارازعطرنگاه توست عزيز دل
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه سی و یکم فروردین 1385ساعت 18:8 توسط غر یبه |
|
RamaRAD
.jpg)
